اولین و بزرگترین سایت انشاء برای تمامی پایه های تحصیلی

اولین و بزرگترین سایت انشاء برای تمامی پایه های تحصیلی

سایت خرید انشا،منبع دانلود انشاء،جواب (نگارش و انشا)،مرجع تحقیق و انشاء،انشاءجدید،زنگ جواب انشاء،دفتر انشاء،انشای آماده،موضوع انشاء،نمونه انشاء،انشاء رایگان

نگارش دوازدهم - درس سوم - قطعه ادبی در موضوع: شهر

درونم شهری آشوب است. حاصل از آشوب شهرم.

شهر، او از پایه دروغ است. از ارسطو تا استالین آرمانِ شهر ندای ناقصی از نوای دروغین کمال است. از صعود طبقات شرم من بر تاریخ در اهرام مصر تا خوراندن رویایی پوچ به درک داس دهقانان بی نان. از تیغ زدن خلفای اسلامی با ریش تا آزادی پوسیده ی لیبرالیستی.

آتشی به عمر تاریخ برپاست، آتشی از ایده های تهی و فریبنده که با هیزم فریب خورده ها می سوزد و دودش به چشم بی طرف های بی امان می رود.

لکه های ننگ تاریخ بر چهره ی درد مند مردمان این زمانه به رنگ جبر ظهور کرده. حال که آیا این خود جبر است یا جبر صرفاً صورتکی بدشکل است که ما بر چهره ی ناتوانی های خود می گذاریم.

سردرگمم.گویی که بشریت محور دایره ای که ایده های سخیف و سست در سرتاسر تاریخ از پی هم گردش می کنند. در این میان، عده ای ساکن بر درنگ تأمل می کنند، عده ای گردش و جهات آن را رقم می زنند و عده ای به گردش های در جریان می پیوندند.

با نظر کردن بر آنان شهری بر سرم خراب می شود. در من شهری مخروبه است.

شهری که "سارتر" به وجودش اصالت داد.

"حافظ" به او روح رندانه بخشید. "مارکز" در پیج و خم احساسش از روح هنرمندانه خود در او دمید. "کوبریک" آشفتگی اش را به تصویر کشید.

" فاینمن" پی سستش را با چارچوبی علمی استحکام داد.

"منزوی" به ظرافت احساس آموخت.

و دمی چند پس از تمام اینها "حکیم خیام "با شعله ی عشق هیچ انگار وجودش همه را به آتش کشید و سپس با لحنی تمسخر آمیز که سخافت تاریخ را به قالب جنبش و لرزش های صدا در می آورد گفت:

«گر کار فلک به عدل سنجیده بدی/ احوال فلک جمله پسندیده بدی/ ور عدل بدی به کارها در گردون/ کی خاطر اهل فضل رنجیده بدی»

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

موضوع: یک روز سرد برفی در نگاه طنز

دلم از ماهِ مهر #عشق می بافد تا در زمستانِ فاصله؛ اجاق خاطره کور نماند!

اوف! یعنی تا یه جمله ی ادبی گفتم پنج کیلو از وزنم کم شد الان شدم ۲۵۰ گرم! چقد ادبی حرف زدن سخته..!

از نظر خودم دیگه همون جمله ی اول واسه ادبی حرف زدن کافی بود ؛ چون استفاده ی #زیاد از جملات ادبی برای شنونده خسته کننده میشه..مگه نه؟!

الان مثلاً این موضوع انشا یعنی چی؟؟😕

اِم! اِم!😕متنی #ادبی درباره ی یک صبح سرد و برفی زمستانی(با حالت اَدا دراوردن خوانده شود)..!😅

همه که تخیلشون خوب نیست که درباره ی این موضوع بتونن تخیلی بنویسن☹️

الان مثلاً اونایی که توو خوزستان در دمای +۳۰ درجه ی سانتی گراد به سر میبرن و اصلا شاید ندونن برف چیه باید توو این صفحه چی بنویسن؟؟🤷🏻‍♀ و الآن جا داره یه صلوات برای موءلف کتاب بفرستیم!

من که ذوق ادبی ندارم که مثه بعضیا بیام بگم : زمستان همچون عروسی آمد و تور خود را پهن کرد و فلان و بهمان! دلار رفته بالا ؛ زمستون تور که گیرش نمیاد هیچ، مانتو شلوار هم گیرش بیاد جای شکر داره!😕(مانتو شلوار میشه #استعاره از باران؛ الان این جمله خودش ادبی بود.😅)

ترجیحاً میخوام به مسائل روز اجتماع توو فصل زمستون بپردازم البته با اجازه ی موءلف کتاب😅

یه بعضیا توو این سوز و سرمای زمستون یه جوری سانروف ماشین رو باز میکنن که انگار مثلاً چی؟!😕داداش اون سانروفِ ماشینت رو ببند سرما نخوری من خودم قول میدم به همه نشونت بدم بگم #پولداری ماشینت هم سانروف داره!

بعد دوباره اگه توجه کنید اون پسرایی که بدن سازی میرن توو این زمستون هم تیشرت آستین کوتاه میپوشن که مثلاً بگن ما هم آررره! جاداره که بهشون بگم: عزیزم! هوا سرده ؛ شما یه کاپشن بپوش روش بنویس : با سابقه ی #شش سال بدنسازی!😅

یه فصل قبل از زمستون که میدونید چیه؟!

پاییزه!

اصلاً همین #سوز و سرما ی زمستون و #خونه نشینی مردم باعث میشه که تعدادِ #پاییزی های مغرور به صورت تصاعدی رشد کنه..!!🙊😬😶

توجه کردین دیگه توو زمستون خبری از برف و بارون نیست؟!🤔

یه جوووری دیگه توو زمستون برف و بارون نمیاد که فکر کنم ابرها هم شدن مثِ خرس های قطبی!

شش ماه میخوابن بهشون خوش میگذره باز شش ماهِ دیگه خوابشون رو تمدید میکنن.

راستی! چند سال پیش توو شهر ما برف اومد!

همین که به ذهنم خطور کرد فردا مدرسه تعطیله؛ یهو برف قطع شد،بارون اومد،برفا آب شد، کم مونده بود نصفِ شبی خورشید هم طلوع کنه!☹️

آخرین ماهِ زمستون اسفنده؛ بگید خب!

در مرحله ی #اول که یه خواهر دارم متولدِ #اسفنده؛ هر روز میاد درباره ی خاصیتِ متولدینِ اسفند میگه(اسفندیا خوشگلن،خوشتیپن،جذابن،مغرورن و...) لامصبا از #منیزیم هم بیشتر خاصیت دارن.

و اما در مرحله ی #بعد یه چیزی که توو اسفند خیلی محسسسوووسسس توو خونه ی هممون به چشم میاد #خونه تکونیه!🤦🏻‍♀

و من یک توصیه به همتون می کنم:

اتاق های خود را بتکانید! قبل از اینکه مادرهایتان آن ها را بتکانند! و چیزهایی پیدا کند که پدرِ شما را بتکاند.😅

و در پایان یک دعا برایِ افرادی که دو نفر دو نفر در هوای سرد زمستان با هم قدم می زنند :

توو این سرما اگه گرمایِ دستِ یارتون رو حس می کنید امیدوارم از ناحیه ی دست فلج شین و رعد و برق بزنه خشکتون کنه به حق پنج تن آل عبا‌‌.

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

نگارش دوازدهم - قطعه ادبی در موضوع: زمستان

اواخر دی ماه است، خورشید باخستگی نور و گرمای کم خود را بر تن برهنه ی درختان می پاشد. خبری از صدای پرندگان نیست سکوت حاضر با ناله هایِ گوش خراشِ کلاغِ نشسته در آنتن همسایه شکسته می شود. انگاری این ناله ها سرآغازی برای همکاری دیگر مخلوقات خدا بود.

باد سوزناک صبحگاهی با صدای زیر خود از امتحانات دی ماه گله می کند و از هراس خود را به در و دیوار میکوبد و گاه با شیطنت هایش از سر و کول درختان بالا میرود. حال هم دور گنجشگکان کز کرده میپیچد و گنجشکان بیشتر در خود فرو میروند اما باد همچنان سر به سرشان میگذارد. کاسه ی صبر پرندگان لبریز میشود و بال های خود را برای پرواز به جایی گرمتر میگشایند.

اتفاقات عجیبی در راه است هوا سرد تر و سرد تر میشود تسبیح سفید رنگ خدا از دستانش افتاد !کسی چه میداند شاید این اتفاق بخشی دیگر از نعمات خداوند باشد؟؟؟ این باد بازیگوش رشته های تسبیح را از هم میگشاید و بر سینه ی زمین می پاشد و بر کل سطح زمین گسترده میشود.

دانه های تسبیح از فراق خداوند بسیار اندوهگین شده اند تا آنجایی که وقتی پای بر زمین میگذارند آن قدر غصه را در دل خود جای میدهند تا آب میشوند و در عمق زمین فرو میروند.برخی دیگر نیز به همان خدای خود امّیدوار هستند و باور دارند که دوباره به نزد معبودشان باز میگردنند ، آری بازگشت همه به سوی اوست.

موضوع: زمستان

هوا سرد سرد است، انگشتانم ازشدت سرما خشک وبی رمق شده اند.چیزی جزابرهای سیاه وپربار درآسمان دیده نمیشود،انگارآسمان بازدلش از هیاهوی شهرشلوغ وبی مهرگرفته است.

انواری ازجنس گرما کم کم از لابه لای ابرها بیرون می آید،گویی خورشیدطاقت غم آسمان را ندارد.پاهایم نای راه رفتن ندارددستانم راجلوی دهانم میاورم وبا بخارنفس هایم دستانم راگرم میکنم،قدم هایم کنداست انگارکودکی نوپایم که در راه رفتن دچارتعلل شده است.

راه میروم،قدم میزنم ولی انگار نیستم انگار وجودم جای دیگری ایست.دراین زمستان

جان گداز،انگارشده ام آدمک تنهای شهر.

کم کم آفتاب دستان پرمهرش رادرپس سیاهی شب پنهان میکندوکلاغ هایی که باصدای سرسام آورخودبرفرازآسمان خودنمایی میکنندوگاه گاه برروی درختی بی جان مینشینند.

بادی بی رحمانه از آنطرف ترهاباشتاب خودرابه درختان میرساند،به درخت ها که میرسد،آرام درگوششان نجوایی سرمیدهدوچندبرگ به نشانه ی تحفه را همسفرخویش میکند.

باهرقدم برگهایی هستندکه شکسته میشوندزیرپای عابران سنگدل وعابران چ بی توجه به برگها....

خیلی هاصدای شکسته شدن را نمی شنوند ،شکسته شدن برگها در زیر پا، چه رسد به صدای شکستن قلبها،انگار فقط صدای شکستن ظرف هارا میشنوننددراوج شکستن قلبها،که هرشنونده ای توان شنیدن آنهاراداردامابرای ظرف های شکسته کسی هست که بند بزند تیکه های از هم گسیخته را امابرای قلب های شکسته چه؟

انگارروحم در بدن نیست،بی محاباازخیابان هامیگذرم،میان هیاهوی وشلوغی شهرفقط صوت گوش خراش راننده هاشنیده میشود.

سردرگمم از شدت این بی نظمی ها ازشدت این بی مهری ها،هنوز هم گیجم .هرچه میخواهم به دنیای خودم برگردم نمیشود،انگارچیزی یا نیرویی ماوراءدستم را میگیردودست دوستی به سویم دراز میکند،انگارقدرت روحم راازمن گرفته هرچه دست وپامیزنم ، بیشتردرلجن زارسردرگمی هاغرق میشوم....

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

نگارش دوازدهم - قطعه ادبی در موضوع: گریهٔ خزان

صدای پای خزان،به گوش می رسد.

پرتو های رئوف آفتاب،به آرامی بر گونه های برگ بوسه می زند و با نوازش چهرهٔ زرد رنگ او،جلوه‌گری‌ اش را دو چندان می کند.نسیم با ساز و دهل،شاخه های درخت را کنار زده و به افق های دور خیره می شود.

جهان در انتظار است.طبیعت آخرین توان خود را برای بیداری به کار می گیرد و خسته از تلاطم های روزانه به پیشواز میهمانی مرگ می رود.زمین برای در امان ماندن از جنگ سرما، زرهٔ زرد رنگش را بر تن می کند.

درختان دگر رمقی برای تحمل سنگینی بار عشق خود ندارند و معشوقشان را به آغوش خاک می سپارند،تماشای لحظه‌ی جدایی عاشق از معشوقش برای ابرها غیر قابل تحمل بود که ناگهان؛صدای گریه شان بلند شد.

"دلم خون شد از این افسرده پاییز

از این افسرده پاییز غم انگیز

غروبی سخت محنت بار دارد

همه درد است و با دل کار دارد"

قصهٔ پاییز،قصهٔ غم و اندوه است قصهٔ پاییز،قصهٔ فراق و دوری است.پاییز حدیث کوچه برگ های است،حدیث کوچ پرستو های عاشق.یاد آور خاطرات بسیاری که؛از غروب های خونین و زمین های سرخ و درخت های بی روح خبر می دهد.این است درد ِدل خزان.

امید است پاییز امسال تان در آینده یاد آور خاطرات وصال و شادی باشد.

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

نگارش دهم - پرورش موضوع در موضوع: عکاسی

تمام انسان هایی ک روی کره زمین زندگی می کنند،دارای اهداف کوچک و بزرگ یا کوتاه مدت و بلند مدت هستند.آیا مشکلات و موانع می توانند باعث شوند ک اهداف ما به آرزوهای دست نیافتنی مان تبدیل شوند؟

چه چیزهایی باعث میشود ک ما بین اهداف و آرزوهایمان فرق بگذاریم؟

سلام،من فاطمه هستم.منم مثل تمام آدم هایی که روی این کره خاکی زندگی میکنند برای خودم اهداف و آرزوهایی دارم.پدر من در گذشته عکاس ماهری بود اما به دلیل سخت گیری های مادرم نتوانست به کار خود ادامه دهد و در آخر دست از تلاش برداشت.

من16سالمه،تا قبل از اینکه بخوام انتخاب رشته کنم شغل های زیادی رو مدنظرداشتم تا اینکه یه مدت پریشان خاطر یا همان افسرده شدم،خودم رو توی مشکلات زندگی غرق کرده بودم،حالم اصلا خوب نبود،خیلی فشار روم بود،نمی تونستم زیاد بخندم و از خیلی ها کینه به دل گرفته بودم.دلم واسه تمام روزهای خوبم تنگ شده بود،اما نمیتوانستم ان هابه خاطر بیارم،یعنی در واقع میشه گفت روز خوشی رو به یاد نمیاوردم.یک روز مامانم امد توی اتاقم،بنظر خوشحال میرسید،کمی که دقت کردم متوجه شدم چیزی رو پشتش قایم کرده.بطرفم امد و باهام احوال پرسی کرد،همان حرفای همیشگی؛چطوری دختر خشگلم،دراز مامانی،نفس مامان... منم مثل همیشه متعجب بودم که اگه بهم میگه خشگلم چرا بعدش از کلمه ی دراز که بدم میاد استفاده میکنه و بعدش منو نفس خودش خطاب میکنه.یعنی حاضرم توی همچین مواقعی40صفحه از ادبیات رو توی یک دقیقه جواب بدم و معنی کنم نه اینکه بخوام از ادبیات مامان سردر بیاورم.مامانه دیگه چیکارش میشه کرد.توی دلم،توی اعماق دلم مدام یک چیزی دادو بیداد میکرد،انگار یک شور و هیجانی داشت یهو از دلم بیرون میزد،آرام و قرار نداشتم،دلم میخواست بفهمم مامانم چیو قایم کرده.مامانم دستش را رو به من دراز کرد،وای خدای من این همون چیزی بود ک میخواستم.با تمام غصه هایی ک تو دلم بود یهو از جا پریدم و شروع کردم ب هورا و جیغ کشیدن.مامانم با لحن خبیثانه ای گفت؛چته مگه دیونه شدی زده ب سرت. حالا اینارو ول کن،مادر نمونه که میگن منم،حالا دیدی خوشحال شدی.بی توجه به حرفای مامانم جعبه رو از دستش گرفتم و تا توی حال دویدم،با اینکه نفس نفس میزدم در جعبه رو باز کردم،آره خودشه؛تلفن همراه،وسیله ای ک می تونستم با اون عکاسی کنم.

خداروشکر ب آرزوم رسیدم،دلم میخواست سفت مامانو بغل کنم و تا جایی ک میتونم بوسش کنم.از همون وقت تا الان دارم عکاسی میکنم با همون گوشی یا تلفن همراه.با اینکه کیفیتش در حد لالیگا نبود اما با تموم دقت،شور و تلاشم تونستم موفق بشم.

پس قدر تمام این لحظاتتون رو بدونید و شاکر خداوند بزرگ باشید،ب امید روزی ک همه به آرزوهایشان برسند

مواظب قلب پاک و آرزوهای قشنگتون باشید.

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

نگارش دوازدهم  نثر ادبی در موضوع: یک صبح سرد و برفی زمستان

یک صبح سرد و برفی زمستانی

زنگ ساعت به صدا درآمد ولی در وجودم شوری برای بلندشدن نبود.ساعت ها به حالت جنینی خوابیده بودم. ودر حصار دستان سرد زمستان اسیر شده بودم.نگاهم را به پنجره ی اتاقم که روبه حیاط خانه مان بود دوختم آفتاب هنوزچشمانش راباز نکرده بود،ابرها به هم پیوند خورده بودند و اخم های آسمان را به وضوح تشخیص می دادند

گهگاهی هم ناله ی خشمگین آسمان را می شنیدم و ترس عجیبی کل وجودم رافرا می گرفت.اطرافم را نگاه کردم ولی جز آغوش سرد زمستان همدمی نداشتم.آسمان بغضش گرفته بود واز بی مهری زمستان دلگیر شده بود.

نگاهم به باغچه ی خانه مان افتاد،سبزه های بی روح روی زمین خوابشان برده بود،گل ها سر روی زانو گذاشته بودند وگویا التماس می کردند که هرچه زودترزمستان به دیارخودبرگردد.درخت هاخمیده تر شده بودند دست های دراز خود را رو به فلک بازکردند تا شایدخدای رحمان دعای آن هارا مستجاب کند.نسیم سردی درگوشم زمزمه کرد«زمستان فرا رسید»وبا خونسردی دست روی صورتم کشید و به راه خودادامه داد.کفشم راپوشیدم،پالتوی چرمم راتنم کردم وبه سوی دریاحرکت کردم.دلم میخواست بدانم دریا درچه حالی است؟درطول مسیر باخود فکرمی کردم که زمستان کیست که این چنان هیاهووغوغا به پاکرده است؟

به دریارسیدم.چقدرآرام بود ،چرا جوش وخروش هر روز را ندارد؟نگاهم به سمت آن دسته ازکبوترها که درحال جمع کردن بساط خودبودند،افتاد.آری،می خواهنددیارخود راوداع کنند...

چقدر زمستان بی رحم بود،که این همه مخلوقات ازدستش کلافه شده بودند یک لحظه احساس کردم برف سرم راپوشاند،گویاصدسال به عمرم اضافه شده است.احساس کردم شکوفه ی برفی که بر روی گوشم نشست چیزی رادر گوشم زمزم می کرد.گوش هایم راتیز وبااو درد دل کردم. چه چیزی باعث شدهمه مخلوقات از زمستان گله کنند؟این سؤالی بودکه برف درگوشم زمزمه کرد...ثانیه ها،لحظه ها،دقیقه ها گذشت ومن آن را در ذهنم بررسی می کردم.مگرااین زمستان چ کاری ازدستش برمی آمد که ماچنین اوراسرزنش می کنیم؟ یک لحظه احساس کردم روی ابرها قرارگرفتم.زیر پاهایم رانگاه کردم زمین ازبرف پوشیده شده بود،سبزه هادرزیر ملافه ی سردزمستان پنهان شده بودند، درختان راازدورنگاه کردم،جامه سبزخود را از تن درآورده بودند وبا نگاهی غضبناک به برف نشسته براندام بی روحشان خیره بودند...چه صبح عجیبی بود امروز!!!

نگارش دوازدهم  نثر ادبی در موضوع: یک صبح سرد و برفی زمستان

یک صبح سرد و برفی❄️

در یک صبح سرد و برفی در دل این شهر قدم بر میداشتم ،قدم هایی از جنس سنگ که در دل برف های اسمان که همچون دانه های اَنار بودند،فرو می رفتند.و جای پایم مانند کاسه های گدایی در پیاده روهای شهر باقی می ماند.

سرما شمشیر را از رو بسته بود و قصد داشت که به جنگ با زره من بیاید ولی او نمی دانست که زره من مقاومت چرم و نرمی و گرمی پشم را دارد و نمی تواند از زره من عبور کند و به بدن من برسد و پیروز شود.

برف ها خود را در آغوش زمین رها می‌کردند و زمین را از دلتنگی لبریز‌. و در آن صبح بیجان خورشید سعی داشت برف ها را با گرمی محبت خود ذوب کند‌.

درختان لباس عروس بر تن داشتم و با آهنگ باد می رقصیدند و دست های خودشان را همراه با ریتم تکان می دادند. بچه ها در پیاده رو ها مشغول درست کردن پدر برف بودند، آدمک برفی که فکر کنم در زمستان مشغول پرخوری بوده است؛ زیرا آن گونه که بچه ها آن را چاق و تپل درست کرده بودند گمان کنم به او زیاد در زمستان خوش گذشته است و با آن دماغ بزرگ و درازش که مانند دماغ پینوکیو بود فکر کنم زیاد به مردم دروغ گفته بود دروغ هایی مثل دیگر امسال هوا سرد نیست و دیگر برفی نمی بارد...

موضوع: یک صبح سرد و برفی زمستان

موضوع: یک صبح سرد و برفی 

با بهره گیری از عنصر خیال و احساس، انتخاب واژه های مناسب

گویی، پنجره ها ، صدایم می زنند!.. پردهٔ چشمانم را کنار میزنم و به سختی برمی خیزم و به سمت پنجره ، می روم از دیدن صحنهٔ روبه رویم ،غمی سنگین بر دلم سایه می افکند؛فکر بیرون رفتن به سرم می زند فورا، لباس می پوشم و راهی می شوم، دختری سرد، در زمستانی سردتر.

باز هم زمستان می آید!درنمی زند در برایش باز است ‌،همیشه همینطور می آید، بی اجازه...

اولین قدم را که برمیدارم رد کفش هایم روی لحاف سفید زمین، نگاهم را به خود جلب می کند! به نقش برجسته های این لحاف خیره میشوم که با هر گام روی برف، گویی مهر میزنم و عبورم را تایید می کنم و می روم .

با آمدنش ،درختان ، ته مانده ی، برگ های زرد و نارنجی خود را روی زمین پهن کرده اند. باد ،با لالایی مادرانه اش زمین را به آرامی خواب می کند تا خستگی نه ماه، کار و تلاش و بیداری را از تن خسته اش بیرون کند .

می خواستم موسیقی ای را که تمام خاطراتم را زنده می کند ، در هدفونم پخش کنم، توجه ام جلب رودخانه شد !رودخانه ای که تا چند روز پیش در جریان بود و آواز دلنشینی داشت اما حالا از آواز و جنبش ایستاده !

زمستان به ظاهر سرد و خشن، اما برای طبیعت و زمین ،پدری است دلسوز ، مهربان و پناهگاهی امن ومحکم .پر از نعمت و برکت برای اهل زمین.

دارد برف میبارد و من ،در گوش دانه های برف نام تو را زمزمه خواهم کرد تا برف زمستانی از شوق دیدار تو بتواند بهار را لمس کند !

آرامشی را در وجودم حس میکنم نمیدانم ؟به این می اندیشم آیا ،برف عاشق زمین و درختان و مزرعه است که اینقدر باعجله وشتابان فرود می آید و به آرامی آن ها را می بوسد ودر آغوش گرم خود می فشارد ؟

پرده های خاکستری ابر با شکوفه های برفی اش در همه جای آسمان کشیده شده است.

طبیعت در امنیت و آرامش، زیرلحافتی سفید به خواب می رود تا مهمان بعدی اش بهار خانوم ، از راه برسد.

در افکار خودم غرق و چشم به زمین دوخته ام و نشستن دانه های برف را بر روی زمین نگاه می کنم ، ناگهان ،در مقابل چشمانم پوتین های قهوه ای رنگی را می بینم و چشمانم را حوالی چهره ی صاحب این پوتین ها می چرخانم، تپش های قلبم نامنظم ،شده بی تاب شدم. چشانم، قفل شده اند بر روی چشمانی که دنیایم را غرق در خود کرده؛دلم ! دلم به ناله و جانم به آه .اما او خالی از احساس! بی تفاوت از من گذشت و گذشت. چشمانم به راه رفتنش خیره ماندند، اشک هایم جاری شدند

و من دیگر برف را دوست ندارم زیرا جای قدم هایش را پر میکند ...‌

دیگر نمیخواهم کسی دوستم داشته باشد .

این روز ها سردم ،مثل دی، مثل بهمن، مثل اسفند ،مثل زمستان، احساساتم یخ زده ،آرزوهایم قندیل بسته، امیدم زیر بهمن سرد احساساتم دفن شده ،نه به آمدنی دلخوشم و نه از رفتنی اندوهگین، پراز سکوتم ،پر از سردی.

سرد که باشی همهٔ آدم ها برایت غریبه می شوند ...

من اکنون دختر زمستانم❄️ ،دختر زمستان که باشی میشوی تو ٬میشوی من ٬همان که میشناسید: یک جنون زدهٔ دلشکسته از جنس سرما...!

نگارش دوازدهم - قطعه ادبی در موضوع: همسایه خدا بودیم

شاید مرا به یاد نیاورى

اما من تو را خوب می شناسم ما همسایه شما بودیم و شما همسایه ما

و همه مان همسایه خدا

یادم می آید گاهی وقت ها می رفتی و زیر بال فرشته ها قایم می شدی ومن همه آسمان را دنبالت می گشتم.

تو می خندیدی و من از پشت خنده پیدایت می کردم.

خوب یادم هست که آن روزها عاشق آفتاب بودی!

توی دستت همیشه قاچى از خور شید بود.

نور از لای انگشت های نازکت می چکید.

راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند.

یادت می آید؟

گاهی شیطنت می کردیم و می رفتیم و میرفتیم سراغ شیطان

تو گلی بهشتی به سمتش پرت می کردی و او کفرش در می آمد اما زورش نمی رسید.

فقط می گفت:

همین که پایتان به زمین برسد

می دانم چطور از راه به درتان کنم

تو شلوغ بودی آرام و قرار نداشتی

آسمان را روی سرت می گذاشتی و شب تا صبح از این ستاره به آن ستاره می پریدی و صبح که می شد در آغوش نور به خواب می رفتی!

اما همیشه خواب زمین را می دیدی آرزویى رویاهای تورا قلقلک می داد.

دلت می خواست به دنیا بیایی و همیشه این را به خدا می گفتی

و آن قدر گفتی و گفتی تا خدا به دنیا آورد.

من هم همین کار را کردم

بچه های دیگر هم

ما به دنیا آمدیم و همه چیز تمام شد.

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را!

ما دیگر نه همسایه هم بودیم نه همسایه خدا

ما گم شدیم و خدا را گم کردیم

دوست من

همبازى بهشتی ام

نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده

هنوز آخرین جمله خدا توی گوشم زنگ می زند

از قلب کوچک تو تا قلب من یک راه مستقیم است اگر گم شدی از این راه بیا

بلند شو

از دلت شروع کن

شاید دوباره همدیگر را پیدا کنیم.

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

قطعه_ادبی- نگارش دوازدهم در موضوع: رویا

سوار بر قطاری شده‌ام که در هر واگن از آن تک‌به‌تک افکار زندگی‌ام نشسته‌اند.

مقصد قطار شهری به اسم رویاهاست. می‌خواهم به‌سمت رویاهای خود قدم بردارم.

تازه اول راه هستم، هنوز وقت زیادی از راه افتادن قطار نگذشته است! اما شوق و اشتیاق زیادی در من برای رسیدن هرچه سریع‌تر آن قطار به مقصد خود وجود دارد!

به‌سمت واگن‌های قطار قدم برداشتم، که هریک از افکاراتم در آن نشسته است، رویاهایم را مرور می‌کردم ، همان رویاهایی که از بچگی آرزوی رسیدن به آنها را در سر خود داشتم.

از رویاهای کوچکم گرفته تا رویاهای بزرگم!

این رویاها همان‌هایی هستند که تمام افراد زندگی‌ام باشنیدن آن‌ها می‌گفتند: «این رویاهایی که تو آرزوی رسیدن به آن‌ها را داری، غیرممکن و نشدنی‌ست». اما من به حرف‌های پوچ آن‌ها هیچ توجهی نکردم و به راه خود ادامه دادم!

رفتم و رفتم... تا به اینجا رسیدم! نمی‌توان باور کرد که به سمت رویاهای زندگی‌ام قدم برداشته‌ام و دارم به‌سمت آن‌ها حرکت می‌کنم.

نمی‌توان باور کرد که فقط چند ساعت در راه هستم برای رسیدن به تمام رویاهایم.

با تند شدن قطار هیجانم بیش‌تروبیش‌تر می‌شود!

نمی‌دانم که چگونه این چند ساعت می‌گذرد. بر روی صندلی که روی آن نشسته بودم به بیرون نگاه می کردم، به مسیر رویاهایم...

این مسیر طولانی مانند تک‌به‌تک رویاهایم زیبایند!

نمی‌دانم چه شد که به خواب عمیقی فرو رفتم.

با سروصدای زیادی از خواب بیدارشدم. صدای پیاده شدن افکاراتم از قطار بود.

به بیرون واگن رفتم و وقتی پیاده شدن آن‌ها را دیدم من هم با سرعت به سمت درب خروج قطار حرکت کردم.

پیاده شدم...!

روی تابلویی که در جلویم قرار داشت، نوشته شده بود: به شهر رویاها خوش آمدید.

با خوش‌حالی فراوان به‌سمت آن رفتم. یک‌به‌یک افکارهای ذهنم را در آن‌جا می‌دیدم.

غرق تماشای آن‌ها شده بودم، که فردی به سمتم آمد و گفت: «این نتیجهٔ تمام تلاش‌ها و خواستن‌های با اراده‌ات است.

موضوع: رویا

رویایی که شاید رویا باقی بماند:

رویا حتی از نفت و طلا هم در زندگی‌با ارزش تر و گاهی از اکسیژن نیز ضروری ترست.

هرکس سرزمین رویایی دارد برای خودش؛برخی بزرگ،برخی کوچک. مثلا سرزمین رویای من تقریبا به اندازه ی دنیاییست که هم اکنون در آن زندگی میکنید.

در سرزمین رویای من هیچ یک از قوانین خاص و عجیب و غریب دنیای واقعی وجود ندارد. مثلا من معلم دینی ای هستم که به دانش آموزانم انسانیت می آموزم و همزمان روی انرژی هسته ای نیز تحقیق میکنم و تا کنون از همین انرژیِ هسته ایِ خودمان چند محلول شگفت انگیز ساخته و با آن دنیایم را تکان داده ام. برای مثال محلول شادی را به آسمان تزریق میکنیم تا همراه با باران بر سر مردم ببارد . زنان باردار محلول عشق را مینوشند و انسان ها عاشق به دنیا می آیند.

همه ی اینها چگونه امکان دارد؟! خب اینجا سرزمین رویای من است.

در دنیای من ماه هر روز با خورشید ملاقات میکند.

در دنیای من انسان ها علاوه بر قورباغه ها جوجه تیغی هارا نیز میبوسند.(اشاره به کتاب قورباغه ات را ببوس از برایان تریسی)

ما کلاغ ها را دوست داریم‌.

در دنیای من انسان ها معنی کلمه ی قضاوت کردن را نمیدانند‌.

ما در اینجا هیچ قانونی نداریم اما هیچ چراغ قرمزی را رد نمیکنیم.

در دنیای من هیچ فمنیستی وجود ندارد زیرا آنقدر زن مساوی با مرد است که همه قانع شده اند.

در دنیای من زن بودن زشت نیست، زیبا نبودن زشت نیست،در دنیای من پسر نبودن زشت نیست، در اینجا تنها رویا نداشتن زشت است.

همین کلیشه های برعکس که برخی تنها در اکانت اینستاگرامشان پست میکنند تا به بقیه بفهمانند که به اصطلاح روشن فکرند و به برابری حقوق زن و مرد اعتقاد خاصی دارند ،همه و همه اش در دنیای من به شدت حقیقت دارد.


در اینجا دختران جوان با خودشان‌ اسپری فلفل حمل نمیکنند تا مورد تعرض قرار نگیرند. زنان در دنیای من ضعیف نیستند؛آنها یک سر دارند و هزار سودا.


امن ترین جا در دنیای من خیابان است.

در اینجا کسی از سر دلسوزی نمیگوید خانم ها مقدم ترند زیرا همانطور که گفتم برای ما انسان با هر رنگ و زبان و عقاید و جنسیتی مساوی با انسانست . ما تا دلتان بخواهد قاضی ها و رئیس جمهور های مونث نیز داریم واحساسات زنانه را همچون پتکی بر سر پیشرفت هم نوعانمان نمیکوبیم.

همه ی مردم سرزمین من با سواد هستندو شکل و کاربردِ صحیحِ ضرب المثلِ خواب «ظن» چپ است را میدانند.


در دنیای من لیلی ها و مجنون ها،شیرین ها و فراهاد ها همچون منیژه ها وبیژن ها در نهایت به یکدیگر میرسند حتی حافظ ها و شاخه نبات ها یا ثریا ها و شهریار ها.

دکتر های زیبایی اینجا ،در مطب هایشان مگس میپرانند زیرا همه خود را دوست دارند و به خود و آنچه که هستند احترام میگذارند.

در دنیای من اختلاص گران علاقه ی عجیبی به شخصیت رابین هود دارند و دلشان میخواهد تمامی آنچه را که از صندوق دولت برداشته اند بین فقرا تقسیم کنند ولی افسوس برای آنها که ما هیچ فقیری نداریم و فقر از سرزمین ما کوچ کرده است.

مردم اینجا بر خلاف مردم دنیای شما که شغل مورد علاقه شان پزشکی و بازیگری و غیره است،عاشق شغل رفتگری هستند. آنها عاشق گوش سپردن به دردو دل های ماه،آنها عاشق صدای خش خشِ دوستیِ جارو و برگ در پاییزند.

بگذریم؛بگذارید دلتان را بیشتر نسوزانم به هر حال این رویای منست حتی اگر رویای من رویا باقی بماند.

برگرفته از کتاب چاپ نشده ی «یادداشت های پوچ» اثری از یک آشفته نویس

نظر شما در مورد این انشا چه بود ؟ نظر بزارید.

اولین و بزرگترین سایت انشاء برای تمامی پایه های تحصیلی

----------------------------------------------------------------------------
انشای آماده با موضوعات مختلف.
---------------------------------------------------------------------------------
هرگونه کپی برداری مجازی از مطالب وبلاگ ممنوع و شرعا هم درست نیست.
---------------------------------------------------------------------------------
سایت جواب انشا و نگارش,منبع دانلود انشاء,مرجع تحقیق و جواب انشاء,انشا پایه دهم,انشا جدید,دانلود مقاله جدید,سایت انشای نهم,انشاء هشتم,انشا مرجع انشاء دبیرستان,انشا برای راهنمایی,موضوع انشاءموضوع انشاء,زنگ انشاء,انشاء,انشا,دفتر انشا,نمونه انشاء,نمونه انشاء،آماده زنگ انشاء،انشای آماده،موضوع انشاء،نمونه انشاء.
---------------------------------------------------------------------------------

دنبال کردن این سایت
جستجو در داخل سایت
| | تبلیغات ویژه سایت | |
شما هم می توانید تبلیغات خود را ثبت کنید. برای ثبت تبلیغات به صفحه تبلیغات در سایت مراجعه کنید.
| | برچسب های انشاء | |
نگارش یازدهم درس چهارم - انشا با طرح گفت و گو انشای نگارش پایه یازدهم انشا با موضوع برف موضوع انشا در مورد فصل پاییز کارگاه نوشتن پایه یازدهم نگارش یازدهم درس دوم نگارش یازدهم - درس دوم موضوع زندگی نگارش یازدهم درس سوم توصیف شخصیت با موضوع رزمی کار نگارش یازدهم درس دوم موضوع گردش خانوادگی مثل نویسی ضرب المثل به زبان خوش مار از سوراخ بیرون می آید نگارش یازدهم درس سوم توصیف شخصیت با موضوع مدرسه نگارش یازدهم درس چهارم گفت و گو نگارش یازدهم درس چهارم گفت و گو با موضوع پدر نگارش یازدهم درس چهارم گفت و گو با موضوع امید واهی نگارش یازدهم درس دوم توصیف بر اساس زمان و مکان با موضوع بووکه بارانه نگارش دوازدهم با موضوع زمان حق نگارش دهم سنجش و مقایسه با موضوع غم و شادی نگارش یازدهم درس اول با موضوع دلتنگی نگارش یازدهم درس دوم عینک نوشتن نگارش دوازدهم با موضوع ماه و ماهی نگارش دهم درس دوم عینک نوشتن با موضوع نماز نگارش دهم درس دوم عینک نوشتن با موضوع پاییز نگارش دهم درس دوم عینک ذهنی با موضوع رشد گیاه نگارش یازدهم گسترش محتوا زمان و مکان با موضوع مراسم عروسی نگارش دوازدهم درس دوم نثر ادبی با موضوع کنکور نگارش دوازدهم درس دوم شعر گردانی عشق شوری در نهاد ما نهاد پاسخ فعالیت های نگارش دوازدهم بازآفرینی ضرب المثل به پایان آمد این دفترحکایت همچنان باقی است انشا دوازدهم با موضوع انتقام انشا دوازدهم با موضوع عشق و نفرت
تمامی حقوق برای اولین و بزرگترین سایت انشاء برای تمامی پایه های تحصیلی محفوظ است . طراحی قالب : نقل بلاگ